برای لبش...

به پای بوسی چشمت نشد بیایم بانو

که بوسه میزنم از دور بر ضریح لبانت

هی سکه تردید به قلک بنداز

هی در دل قرص بعضیا شک بنداز

دل درد و گلو درد و کمر دردت را

هی گردن نانوایی سنگک بنداز

با این همه خیر و شر که در عالم هست

تو خیر ندیده هی به دل شک بنداز

"گر دست در آن زلف دوتا نتوان زد"

تو دست به گردن فلامک بنداز

وقتی که دو تا تاس تو شش نیست نرنج

جای عجله تاستو تک تک بنداز!

وقتی که کسی مراد وفق تو نبود

بر دامن آبرو ی او لک بنداز...

هی تکه به تکه٬ تکه های مشتی

بر پیر و جوان٬ بزرگ و کوچک بنداز

هر نصف شبی که یاد ما افتادی

با گوشی خود برای ما تک بنداز

اما تو و جان هر که دوسش داری

وقتی غزلم تمام شذ فک بنداز

در وصف تو ماندند٬ حامد عسکری ها!

محجوبی ات رفته به دختر های حوزه

ناز و ادایت هم به دختر بندری ها!

تا دختر اردیبهشت روستایی...

بیچاره شهری ها و ما شهریوری ها

می بردی ام تا فصل گلچینی قمصر

با دامن گلدارتان این آخری ها...

سیگار به لب دوباره تنها در برف

خانم جلوی آینه٬ آقا در برف

یک شاخه رُز یخزده افتاده زمین

آن سوتر هم٬ رد دو تا پا در برف...

حسین زحمتکش

بگذار بدانند٬خوشم می آید

از بوسه و لبخند خوشم می آید

تصمیم گرفته ام لبت را بخورم

من بچه ام از قند خوشم می آید

جلیل صفر بیگی

من قافیه ی سترگ را می بوسم

آنقدر خرم که گرگ را می بوسم

هر خانمی از شعر من ایراد گرفت

آن منتقد بزرگ را می بوسم

علی محمدی

جمعی متفکرند اندر ره دین

جمعی به گمان فتاده در راه یقین

می ترسم از آنکه بانگ آید روزی

کای بیخبران راه نه آنست نه این

خیام

ای لب رطبی که چشمهایت زیتون...

پرورده و ابرو خم و مو گندم گون

گفتی که چرا لب تورا می خواهم؟

فرموده علی (ع): "شیعتنا تمریّون"*

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* "شیعیان ما خرما خورند"

باورت می کنم این بار ولی باور کن
باورش سخت تر از باور پرواز خر است

پالن تازه برازنده ی یاریست که حال
جای دمسازی ما رفته و دمساز خر است

گاه باید ز خر آموخت ره خوشبختی
سر به زیری و حیا داشتن، این راز خر است

هی نگو خنجر داغت زده بر جانم زخم
زخمهایی که تو داری اثر گاز خر است

غروب٬ مسلخ سرخ کدام خورشید است؟

که شب چنین ز طلوع دوباره نومید است

ببین خزان به سر باغمان چه آورده

که از شکوفه زدن تا همیشه ترسیدست!

دوباره روی کلاغان به باغ باز شده

و حال حکم پرستو -به قطع- تبعید است

و مرگ پیچک خشکی که با شروع خزان

به دور گردن این خسته باغ پیچیدست...

عاشق شدم گفتی که عشقم اتفاقی بیش نیست

گفتم که مشتاقم! تو گفتی اشتیاقی بیش نیست

برگشتی اما دیر تر از آنچه می پنداشتم

حالا که دیگر باغ من افسرده باغی بیش نیست

هر بار با خاموشی یک شمع من جان می کنم

اما به چشمان تو این مرگ چراغی بیش نیست

بذر محبت را حرام من که پوسیدم نکن

این مزرعه این روزها لانه کلاغی بیش نیست

مثل زمین دور خودش یک روز بر میگردی و

می گردی و می گردی و از من سراغی بیش نیست

حالا که هستم٬ عاشقم٬ عشق مرا باور کن و

اینقدر پیش خود نگو عشق اتفاقی بیش نیست...

بخوان چکاوک از این انتظار طولانی

بخوان چکاوکم اینک که خوب می خوانی

هنوز وقت سکوت تو نیست٬ حرف بزن!

بگو از عشق٬ از احساس٬ از پریشانی

چکاوک آمدن مرگ باغ را بسرا...

شکوه رقص درختان و جشن عریانی

بگو که سوز زمستان نوید نابودی است

و باد باور یک آشیان ز ویرانی

بهار آخر اسفند میرسد از راه

ولی چه سود که تو طعمه ی زمستانی...